ஆலம்பரைக் கோட்டை

கிழக்குக் கடற்கரையில் அமைந்துள்ள ஆலம்பரை, பண்டைய நாளில் ஒரு துறைமுகப் பட்டினமாகத் திகழ்ந்துள்ளது. சங்க கால இலக்கியமான சிறுபாணாற்றுப்படையில் இப்பகுதி, இடைக்கழிநாடு எனப் பயர் பெற்றிருந்ததாக அறியப்படுகிறது. 18ஆம் நூற்றாண்டில் முகமதியர்களால் ஆலம்பரையில் கோட்டை கட்டப்பட்டது.



செங்கற்களாலும் சுண்ணாம்பாலும் கட்டப்பட்ட சதுர வடிவிலான கண்காணிப்பு நிலை மாடங்களுடன் 15 ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் இந்தக் கோட்டை அமைந்துள்ளது. நவாபுகளின் ஆட்சியில் ஆலம்பரை, துறைமுகப் பட்டினமாக இருந்துள்ளது.



இக்கோட்டையின் கீழ்ப்புறம், படகுத் துறை ஒன்று, கப்பலுக்குப் பொருட்களை ஏற்ற, இறக்க அமைக்கப்பட்டுள்ளது. படகுத் துறையின் நீளம் சுமார் 100 மீட்டர். அவற்றின் பகுதிகள் இப்போதும் காணப்படுகின்றன.



ஆலம்பரை படகுத் துறையிலிருந்து சரிகைத் துணி வகைகள், உப்பு, நெய் போன்றவை ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டுள்ளன.



ஆலம்பரையில் அமைந்துள்ள நாணயச் சாலையில் ஆலம்பரை காசு, ஆலம்பரை வராகன் ஆகிய நாணயங்கள் அச்சடிக்கப்பட்டன.



இந்நாணயச் சாலையின் பொறுப்பாளராக இருந்த பொட்டிபத்தன், கிழக்குக் கடற்கரை வழியாகக் காசி, இராமேஸ்வரத்திற்குத் தீர்த்த யாத்திரை செல்லும் பயணிகளுக்காகச் சிவன் கோயில், பெரிய குளம், சத்திரம் ஆகியவற்றைக் கட்டினார்.



இந்தப் பெருவழி, இப்போது கோட்டைக்கு மேற்கில் 2 மைல் தொலைவில் செல்கிறது. இந்தப் பகுதியைத் தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறை இப்போது பராமரித்து வருகிறது.



கி.பி.1735இல் நவாப் தோஸ்த் அலிகான் இக்கோட்டையை ஆண்டார். கி.பி.1750இல் ஆங்கிலேயர்களை எதிர்க்க உதவிய பிரெஞ்சுத் தளபதி டியுப்ளக்சுக்கு, சுபேதார் முசாபர்ஜங் இந்தக் கோட்டையைப் பரிசளித்தார்.



கி.பி.1760இல் பிரெஞ்சுப் படையை வெற்றி கொண்ட ஆங்கிலேயப் படை, இக்கோட்டையைக் கைப்பற்றிச் சிறிதளவு சிதைத்துவிட்டது. சிதைவுகளின் மிச்ச சொச்சம், இன்றும் நம் முன் காட்சி அளிக்கின்றன.













9.9.2007 அன்று முகவை முனியாண்டியின் ஏற்பாட்டில் நண்பர்களுடன் இப்பகுதிக்குச் சென்ற போது நான் எடுத்த படங்களின் ஒரு பகுதி இவை.

வயிற்றுக்காகக் கயிற்று மேலே

துரித உணவகம் போல், அரை மணி நேரத்தில் ஒரு கழைக் கூத்தைக் கண்டதுண்டா? செப்.2 அன்று திருவல்லிக்கேணியில் சாலை ஓரத்தில் நான் கண்டேன்.



பாரதியார் இல்லம் இருந்த துளசிங்க பெருமாள் கோயில் தெருவின் முனையில், சந்தடி நிறைந்த இடத்தில் 3 பேர் வந்து இறங்கினார்கள். இரண்டு மூங்கில் கழிகளை நிறுத்தி, விறுவிறுவெனக் கட்டினார்கள். கயிற்றின் இறுக்கத்தையும் உறுதியையும் சோதித்தார்கள்.







இன்னொருவர், சில்லறைகளை ஈர்ப்பதற்காக ஒரு விளம்பரச் சுருள் துண்டை விரித்தார். தன் வாத்தியத்தை எடுத்து வாசிக்கத் தொடங்கினார்.



9 வயது மதிக்கத்தக்க சிறுமி ஒருத்தி, கம்பத்தின் மேல் ஏறினாள். ஒரு நீண்ட கழையைக் கழுத்தில் மாட்டிக்கொண்டாள். கயிற்றில் கால் வைத்துத் தன்வயப்படுத்திய பிறகு கழையைப் பிடித்தபடி நடந்தாள்.



முதலில் வெறுங்காலில் நடந்தாள்; பிறகு அலுமினிய தட்டு ஒன்றில் கால்களை வைத்து நடந்தாள்; ஒரு சக்கரத்தில் கால்களை வைத்து நடந்தாள்; தலையில் ஒரு கும்பத்தை வைத்து நடந்தாள்.







நடுக் கயிற்றில் ஒற்றைக் காலில் நின்றாள். பல முறைகள், நடுக் கயிற்றில் நின்றபடி இப்படியும் அப்படியுமாக வேகமாக ஊஞ்சல் ஆடினாள்.

வாத்திய இசை, அவள் நடையின் வேகத்தைச் சீராகக் கூட்டிக்கொண்டிருந்தது. தன் வித்தைகளை எல்லாம் காட்டி முடித்த பிறகு, அவள் இறங்கினாள்; ஒரு தட்டினை எடுத்துக்கொண்டாள்; சுற்றி நின்றவர்களிடம் சன்மானம் கேட்டு வந்தாள்.



அவள் கூட வந்த இருவரும் கட்டப்பட்டிருந்த கம்பத்தை விடுவித்தார்கள். இந்த மொத்த கழைக் கூத்தும் அரை மணி நேரத்தில் முடிந்துவிட்டது.



இந்த நிகழ்ச்சியில் நான் கண்ட இரண்டு விடயங்கள்:

1. வழக்கமாக வித்தை காட்டும் போது, சுற்றி நிற்பவர்கள் கைதட்டி உற்சாகப்படுத்துவது உண்டு. இந்த நிகழ்ச்சியில் ஒருவர் கூட கைதட்டவில்லை; அந்தச் சிறுமியின் கூட வந்தவர்களும் வாத்தியம் இசைத்தார்களே தவிர கைதட்டவில்லை; சுற்றி நிற்பவர்களைக் கைதட்டுமாறு கேட்டுக்கொள்ளவில்லை. அவர்களுக்கு ஒரு வேளை மொழி தெரியாமல் இருக்கலாம்.

2. தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை எந்த இடத்திலும் அந்தச் சிறுமியின் முகத்தில் சிறு புன்னகை கூட இல்லை. இறுகிய முகத்துடன், கடமையைச் செய்கிறேன்; பார்த்தால் பாருங்கள் என்பதான தோரணை இருந்தது. அந்த வயதில் அந்த உறுதியும் அழுத்தமும் கழைக் கூத்தைக் காட்டிலும் வியப்பளித்தது.

அம்பத்தூர் மாணவர் நிகழ்ச்சியில் நான்

மனிதநேயம் என்ற அறச் சிந்தனையுள்ள அறக்கட்டளை, 26.08.2007 அன்று அம்பத்தூர் வித்யா நிகேதன் மெட்ரிக் பள்ளியில் 196ஆவது மாணவர் மேம்பாட்டு நிகழ்ச்சியை நடத்தியது.





அந்த நிகழ்வுக்கு என்னைச் சிறப்பு அழைப்பாளராக அழைத்திருந்தது.





இதே அமைப்பு, முன்பு அம்பத்தூர் தமிழ் இலக்கியப் பேரவை என்ற பெயரில் இயங்கி வந்தது.



இந்த அமைப்பின் சார்பாக, உதவும் உள்ளங்கள் என்ற மாத இதழ் வெளிவந்துகொண்டிருக்கிறது.



இந்த அமைப்பின் நிறுவனர் ஆடானை சுகுமாரின் அழைப்பை ஏற்று, நிகழ்வில் பங்கேற்றேன்.



ஒன்றாம் வகுப்பு முதல், 10ஆம் வகுப்பு வரையுள்ள மாணவ - மாணவியர், பேச்சுப் போட்டி, பாட்டுப் போட்டி, நடனம், நாடகம், கீபோர்டு வாசிப்பு உள்ளிட்ட பல வழிகளில் தங்கள் திறமைகளை வெளிப்படுத்தினர்.



நான், பேச்சுப் போட்டிக்கு நடுவராக இருந்து, பரிசுக்கு உரியவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்.



வளரும் இந்தியா, மண்ணில் வளரட்டும் மனிதநேயம் ஆகிய தலைப்புகளில் பேச்சுப் போட்டி நடந்தது.



பாலசுந்தரபாபு, வளையாபதி ஆகியோர், இசைப் போட்டிக்கு நடுவராக இருந்து, பரிசுக்கு உரியவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.



இந்த நிகழ்ச்சிக்கு பி.எஸ்.எஸ். கம்ப்யூட்டர் காலேஜ் என்ற நிறுவனம், நிதியுதவி அளித்துள்ளது.



இந்த நிகழ்ச்சியில் ஞா.செல்வகுமார் எடுத்த சில புகைப்படங்களை இங்கே காணுங்கள்.































பி.எஸ்.எஸ். கம்ப்யூட்டர் காலேஜ் சார்பாகக் கலந்துகொண்ட அதன் மேலாளருக்கு நினைவுப் பரிசு





இந்த நிகழ்வில் பேச்சுப் போட்டிக்கு நடுவராக இருந்து, உரியவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, பரிசு வழங்கியதோடு, மாணவர்கள், ஆசிரியர்கள், பெற்றோர்கள் கூடியிருந்த அவையில் சிறிது நேரம் உரையாற்றினேன்.



என் சிறுவர் பாடல்கள் சிலவற்றையும் வழங்கினேன்.



இந்த நிகழ்வில் மாணவர்களின் பல்வேறு திறன்களையும் ஒருசேர உணர முடிந்தது; அவர்களின் கலை வெளிப்பாடுகளைப் பார்த்து மகிழ முடிந்தது. மனத்திற்கு மிகுந்த நிறைவு அளிப்பதாக இந்த நிகழ்வு அமைந்திருந்தது.